امام زمان

آماري از تعداد تكرار لغات قرآن

Mon, 30 Aug 2010 15:10:00 GMT

اسامي	تکرار

ذوالنون الياس ذوالكفل يسع ادريس لقمان محمد ايوب يونس يحيي زکريا هود صالح شعيب اسماعيل يعقوب داوود اسحاق سليمان هارون عيسي آدم يوسف لوط مريم نوح ابراهيم موسي	? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?? ?? ?? ?? ?? ?? ?? ?? ?? ?? ?? ?? ?? ?? ???	توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات توضيحات

اسامي

تکرار

ذوالنون
الياس
ذوالكفل
يسع
ادريس
لقمان
محمد
ايوب
يونس
يحيي
زکريا
هود
صالح
شعيب
اسماعيل
يعقوب
داوود
اسحاق
سليمان
هارون
عيسي
آدم
يوسف
لوط
مريم
نوح
ابراهيم
موسي

?
?
?
?
?
?
?
?
?
?
?
?
?
??
??
??
??
??
??
??
??
??
??
??
??
??
??
???

توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات
توضيحات

لغت	معني	تکرار

شهر رمضان	ماه	?? ?	توضيحات توضيحات

لغت	تکرار

قرآن تورات انجيل	?? ?? ??	توضيحات توضيحات توضيحات

سادات بايد قدر خويش را بدانندn

Thu, 10 Jun 2010 19:24:00 GMT

على بن عيسى وزير گفت من به علويين نيکوئى و احسان مى نمودم و در مدينه سالانه براى هر يک از آنها مخارج زندگى و لباس به اندازه اى که کافى باشد مى دادم . هميشه از نزديک ماه رمضان شروع به توزيع سهميه مى کردم تا آخر ماه تمام مى شد. در ميان علويين مردى بود از اولاد موسى بن جعفر (عليهماالسلام ) که در هر سال مبلغ پنج هزار درهم به او مى دادم . يک روز در زمستان از خيابانى گذر مى کردم همان مرد را ديدم مست افتاده و استفراغ کرده. تمام سر و صورت و لباسهايش به گل آلوده شده و وضعى بسيار مسخره و در عين حال تأثرانگيز دارد. با خود گفتم چنين فاسقى را در سال پنج هزار درهم مى دهم و او در راه نافرمانى خدا مصرف مى کند، امسال ديگر به او نخواهم داد. ماه مبارک رسيد، آن مرد به در خانه من آمد و ايستاد. وقتى من آمدم سلام کرد و مطالبه مقررى خود را نمود. گفتم به تو نمى دهم چون آن را در راه گناه مصرف مى کنى، مگر فراموش کرده اى در زمستان ميان آن خيابان مست افتاده بودى؟ به خانه خود برگرد و ديگر از من چيزى مخواه. چون شب شد پيغمبر اکرم (صلى الله عليه و آله و سلم ) را در خواب ديدم مردم گرداگرد آن حضرت جمع بودند من هم پيش رفتم ولى ايشان روى از من برگردانيد. بسيار دشوار و سنگين بر من آمد. گفتم يا رسول الله نسبت به من اينطور مى فرمائى با اين که فرزندانت را اينقدر گرامى مى دارم و به آنها بخشش مى نمايم که ساليانه شان را کفايت مى کند آيا جزاى خوبي هاى من همين است که از من روى بگردانى؟ فرمود آرى چرا فلان فرزند مرا با بدترين حال از در خانه ات برگردانيدى و نااميد کردى؟ عرض کردم چون او را در حال معصيت و گناه و زشتى ديدم و حکايت را شرح دادم. گفتم جايزه خود را قطع کردم تا او را کمک در معصيت نکرده باشم. فرمود: آن پول را تو به خاطر او مى دادى يا به واسطه من. گفتم به جهت شما. فرمود پس مى خواستى آنچه از او سر زده بود به واسطه اينکه از فرزندان من است چشم پوشى کنى. گفتم به ديده منت يا رسول الله با احترام هر چه فرموديد انجام مى دهم. سادات قدر و منزلت والايي دارند که بايد در درجه اول خود شأن جدّشان را حفظ کنند . در اين موقع از خواب بيدار شدم. صبحگاه از پى آن مرد فرستادم وقتى که از وزارتخانه به منزل برگشتم دستور دادم او را وارد کنند و به غلام خود گفتم ده هزار درهم در دو کيسه براى او بياورد. وارد شد و من نيز ده هزار درهم را به او دادم و با خشنودى از من گرفت و رفت. همين که به وسط منزل رسيد برگشت و گفت اى وزير سبب راندن ديروز و مهربانى امروز و دو برابر کردن سهميه چه بود. گفتم جز خير چيزى نبود به خوشى برگرد. گفت به خدا سوگند تا از جريان اطلاع پيدا نکنم برنمى گردم، آنچه در خواب ديده بودم به او گفتم، ناگاه اشکش مانند ژاله جارى شد و گفت پيمان واجب و لازم با خداى خود بستم که ديگر گرد معصيت نگردم و هرگز پيرامون آنچه ديدى نروم تا جدم محتاج نشود با تو محاجه کند. بدين طريق از گناه کناره گرفت و توبه نيکوئى کرد.(1) منبع : آگاه شويم جلد 12. حسن اميدوا

پاک کننده ترين شوينده گناه

Thu, 10 Jun 2010 19:23:00 GMT

در ميان پيروان اديان بزرگ، مسلمانان، خاصه شيعيان، همواره اين امتياز ويژه را داشته و دارند که افزون بر کتاب آسماني قرآن، از آبشخور درياي بي کرانه ي ديگري برخوردارند و اين زلال هميشه جاري، هماره در کوران و تاريکناي زندگي، چراغ راه رشد و بالندگيشان بوده است، سخناني گرانسنگ و انسان ساز از موسس مکتب جاويد اسلام، حضرت ختمي مرتبت (ص) و خاندان گرانمايه اش (ع). راويان و حديث پژوهان مسلمان از همان سده هاي نخستين طلوع اسلام در حفظ و پاسداري از اين ميراث پر ارج سعي وافر داشته اند. از همين روي يکي از سنت هاي حسنه اي که از ديرباز تا کنون در ميان محدثان و دانشمندان اسلامي جريان داشته سنت نيکوي چهل حديث نگاري است. چنين مي نمايد که دانشمندان اسلامي در پاسداشت اين سنت ديرينه ملهم از روايت درربار نبوي بوده اند که فرمود: من حفظ من امتي اربعين حديثا مما يحتاجون اليه من امر دينهم، بعثه الله يوم القيامه فقيها عالما. (خصال، الصدوق،319-302) هر کس از امت من چهل حديث از احاديث ديني مورد نياز جامعه را حفظ کند خداوند متعال او را در روز قيامت به عنوان فقيه و دانشمند محشور خواهد کرد.» امروز که دستاوردهاي زندگي پيچيده ماشيني، مولود نافرخنده اضطراب را براي بشر جديد به بار آورده است، براي رسيدن به ساحل آرامش و ماندن در مسير، به اين سرمايه جاري و جاودان، محتاجيم بيش از هميشه. همين بهانه، ما را برآن داشت تا در هر ديدار، چهل حديثي راهگشا با اولويت موضوعات مبتلا به و کاربردي، به محضر عزيزتان عرضه بداريم. از امروز، تک نگاره‌هاي دنباله دار "چلچراغ"، در هر سه شنبه منتظر شماست. اينک اين شما و اين چهارمين چراغ از چلچراغ: شکوري_گروه دين و انديشه تبيان چهل حديث همت و کار مضاعف پيامبر اکرم(صلي الله عليه و آله) 1. طَلَبُ الحَلالِ فَرِيضَةٌ عَلَي کُلِّ مُسلِمٍ و مُسلِمَةٍ کار کردن براي کسب مال حلال، بر هر مرد و زن مسلمان واجب است. جامع الاخبار، ص 389، حديث 1079 پيامبر اکرم(صلي الله عليه و آله) 2. امْنُنْ عَلَيْنَا بِالنَّشَاطِ وَ أَعِذْنَا مِنَ الْفَشَلِ وَ الْکَسَلِ وَ الْعَجْزِ وَ الْعِلَلِ وَ الضَّرَرِ وَ الضَّجَرِ وَ الْمَلَلِ (خدايا) نعمت سرزندگي و کوشايي را به ما ارزاني دار و از سستي، تنبلي، ناتواني، بهانه آوري، زيان، دل مردگي و ملال، محفوظمان دار. ميزان الحکمه، ج11، ص5184 پيامبر اکرم(صلي الله عليه و آله) 3. إنَّ مِنَ الذُّنُوبِ ذُنُوباً لا يُكَفِّرُها صَلاهٌ وَ لا صَدَقَهٌ، قِيلَ يا رسولَ اللهِ فَما يُكَفِّرُها قالَ الهُمُومُ في طَلَبِ المَعِيشَهِ بعضي از گناهان به وسيله نماز و صدقه هم آمرزيده نمي شوند. سؤال شد يا رسول الله! پس چه چيز موجب آمرزش آن است؟ فرمود: جديت و تلاش در طلب معيشت. مستدرك الوسائل، ج 13، ص 13 رسول الله (صلي الله عليه و آله) 4. اَلْعِبادَةُ عَشَرَةَاَجْزاءٍ تِسْعَـةٌ مِنْها في طَلَبِ الْحَلالِ عبادت ده جزء است که نه جزء آن در کار و تلاش براي به دست آوردن روزي حلال است. مستدرک الوسائل ج??، ص?? امام علي (عليه السلام) 5. العَمَل العَمل، ثُمَّ النَّهاية النَّهاية، والاستِقامة الاستِقامَة، ثُمَّ الصَّبر الصَّبر، والوَرَع، إِنَّ لَكُم نَهايَة فَانتهوا اِلي نَهايَتِكُم كار كنيد و آن را به پايانش رسانيد و در آن پايداري كنيد؛‌ آن گاه شكيبايي ورزيد و پارسا باشيد. همانا شما را پاياني است؛ پس، خود را به آن پايان (بهشت) رسانيد. نهج‌البلاغه امام علي (عليه السلام) 6. قَِليل تَدُوم عَليه، أرجَي مِن كَثِير مَملُولٍ مِنه كار (خير) اندك، كه بر آن مداومت ورزي، از كار بسيار كه از آن خسته شوي، اميدوار كننده‌تر است. نهج‌البلاغه امام على (عليه السلام) 7. عَلَيكُم بالجِدّ والاجتِهاد والتَأهُّب والاستِعداد بر شما باد به تلاش و سخت‌كوشي و مهيا شدن و آماده گشتن. نهج‌البلاغه امام على (عليه السلام) 8. إذا هبت أمراً فقع فيه، فإنّ شدّة توقّيه أعظم ممّا تخاف منه هرگاه از كاري ترسيدي، خود را بـه كام آن بينداز، زيرا ترس شديد از آن كار، دشوارتر و زيان‌بارتر از اقدام به آن كار است. غررالحكم، 8955 امام على (عليه السلام) 9. طَاعَة الله سُبحانَه لا يَحُوزها إلاّ مَن بَذل الجِدّ واستَفرَغ الجَهد به طاعت خداي سبحان دست نيابد مگر كسي كه تلاش كند و نهايت كوشش خود را به كار گيرد. غررالحكم،6009 امام علي(عليه السلام) 10. الشَّرفُ بِالهِمَم العَالِيه لابِالرمَمِ البَالِيه شرافت به همت هاي بلند است نه به استخوان هاي پوسيده. نهج‌البلاغه امام علي(عليه السلام) 11. اقصِر هِمَّتَک عَلي مَا يلزمُک و لا تخُض فِيما لايعنِيک همّت خود را صرف چيزهايي کن که به آن نياز داري و آنچه را به کار ت نمي آيد پي گيري مکن. نهج‌البلاغه امام علي(عليه السلام) 12. إنَّ سَمتَ هِمَّتکَ لإصلاحِ النّاس فَابدَء بِنَفسِک، فَإن تُعاطِيک صلاح غَيرِک و أنتَ فاسِدٌ أکبَر العَيب اگر همت والاي اصلاح مردم را در سرداري، از خودت آغاز کن، زيرا پرداختن تو به اصلاح ديگران، در حالي که خود فاسد باشي بزرگترين عيب است.نهج‌البلاغه امام علي (عليه السلام) 13. قَدرُ الرَّجُلِ على قَدرِهِمَّتِهِ اندازه هر کس به اندازه همت او است. منتخب ميزان الحكمة، 314 امام على (عليه‏السلام) 14. الكَرَمُ نَتيجَةُ عُلُوِّ الهِمَّه كَرَم داشتن، زاييده بلندى همّت است. غرر الحكم، 1477 حضرت علي (عليه السلام) 15. كَفى بِالمَرءِ غَفلَةً أن يَصرِفَ هِمَّتَهُ فيما لا يَعنيهِ غفلت آدمى را همين بس كه همّتش را در آنچه به كارش نمى‏آيد، صرف كند. نهج‌البلاغه حضرت علي (عليه السلام) 16. كُن بَعيدَالهِمَمِ إذا طَلَبتَ، كَريمَ الظَّفَرِ إذا غَلَبتَ هرگاه در پى‏چيزى هستى، بلندْ همّت باش و آن‏گاه كه چيره شدى، در پيروزى كريم باش. نهج‌البلاغه امام علي (عليه السلام) 17. آفَةُ النُّجْحِ الْکَسَلُ آفت موفقيت تنبلي است. ميزان الحکمه، ج 11،ص 5184 امام علي (عليه السلام) 18. مَنْ دَامَ کَسَلُهُ خَابَ أَمَلُه کسي که پيوسته تنبلي کند، در رسيدن به آرزويش ناکام ماند. ميزان الحکمه، ج 11،ص 5184 امام علي (عليه السلام) 19. مِنْ سَبَبِ الْحِرْمَانِ التَّوَانِي يکي از عوامل محروميت سستي (در کار) است. نهج‌البلاغه امام علي (عليه السلام) 20. ضَادُّوا التَّوَانِيَ بِالْعَزْم با عزم و اراده به جنگ سستي برويد. ميزان الحکمه، ج 11،ص 5184 امام حسن (عليه السلام) 21. لامُرُوَّة لِمَن لاهِمَّة لَه كسي كه همت ندارد مروت ندارد. بحار الانوار، ج 8 ، ص 111 امام حسن (عليه‏السلام) 22. اِتَّقُوا اللّهَ عِبادَ اللّهِ وَ جِدُّوا في الطَّلَبِ وَ تِجاهِ الْهَرَبِ وَ بادِرُوا الْعَمَلَ قَبْلَ مُقَطِّعاتِ النَّقِماتِ وَ هادِمِ الَّذّاتِ اي بندگان خدا! تقوا پيشه کرده و براي رسيدن به خواسته‏ها تلاش كنيد و از كارهاي ناروا بگريزيد و قبل از آنكه ناگواري ها به شما روي آورند و نابود كننده لذات [مرگ] فرا رسد، به كار[هاي نيك] مبادرت ورزيد. بحار الانوار، ج 1، ص 218 امام حسن (عليه‏السلام) 23. وَ اعْمَلْ لِدُنْياكَ كَاَنَّكَ تَعيشُ اَبَدا وَ اعْمَلْ لآخِرَتِكَ كَاَنَّكَ تَمُوتُ غَداً براي دنيايت چنان كار كن كه گويا براي هميشه [در اين دنيا] خواهي بود. و براي آخرتت [نيز چنان] سعي و تلاش كن كه گويا فردا از دنيا خواهي رفت. تحف العقول، ص408،ح 20 امام سجاد(عليه السلام) 24. اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِکَ مِنَ الْهَمِّ وَ الْحَزَنِ وَ الْعَجْزِ وَ الْکَسَلِ بار خدايا، من از غم و اندوه و ناتواني و تنبلي به تو پناه مي‏برم. ميزان الحکمه، ج11، ص5188 امام باقر (عليه السلام) 25. إيَّاکَ وَ الْکَسَلَ وَ الضَّجَرَ فَإِنَّهُمَا مِفْتَاحُ کُلِّ شَرٍّ از تنبلي و بي حوصلگي بپرهيز، زيرا که اين دو کليد هر بدي مي‏باشند. ميزان الحکمه، ج 11، ص5186 امام باقر (عليه السلام) 26. إنِّى لأبغضُ الرَّجُل أن يَكُون كسلاناً عَن أمرِ دُنيَاه، و مَن كَسَل عَن أمرِ دُنياه فَهُو عَن أمر آخِرتِه أكسلَ من مردى را كه در كار دنيايش تنبل باشد مبغوض ميدارم و كسى كه در كار دنيا تنبل باشد، در كار آخرتش تنبل تر است. وسائل الشيعه، ج12، صفحه 37 امام باقر (عليه السلام) 27. إيَّاکَ وَ الْکَسَلَ وَ الضَّجَرَ َإِنَّهُمَا مِفْتَاحُ کُلِّ سُوء از تنبلي و بي حوصلگي بپرهيز، زيرا که اين دو کليد هر بدي مي‏باشند. وسائل الشيعه ، ج 12، ص 39 امام صادق (عليه السلام) 28. إيَّاکَ وَ الْکَسَلَ وَ الضَّجَرَ فَإِنَّهُمَا يَمْنَعَانِکَ مِنْ حَظِّکَ مِنَ الدُّنْيَا وَ الاْآخِرَةِ از تنبلي و بي حوصلگي بپرهيز، زيرا که اين دو خصلت تو را از بهره دنيا و آخرت باز مي دارند. ميزان الحکمه، ج 11، ص5186 امام صادق(عليه السلام) 29. تَرْکُ التِجارَ?ِ ينْقَصُ الْعَقْلَ رها کردن کسب و کار، عقل را کم مي‌کند. وسائل‌الشيعه، ج17، ص14 امام صادق(عليه السلام) 30. مَن طَلَبَ الدُّنيا اِستِعْفافاً عَنِ النّاسِ وَ سَعْياً عَلي اَهْلِهِ وَ تَعَطٌّفاً عَلي جارِهِ لَقَي اللهَ عَزَّوَجَلَّ يَوْمَ الْقِيامَـةِ وَ وَجْهُهُ مِثلُ القَمَرِ لَيْلَـةَ الْبَدْرِ هرکس دنيا را طلب کند به قصد اين که آبروي خود را از مردم حفظ، رفاه خانواده‌اش را تأمين و به همسايه‌اش کمک کند، وقتي با خدا ديدار کند، چهره‌اش همانند ماه شب بدر مي‌درخشد. وسائل الشيعه، ج17، ص21 امام صادق(عليه السلام) 31. کُلُّ ذي‌صَناعَةٍ مُضطَرًّ اِلي ثَلاثِ خِصالٍ يَحْتلِبُ بِها الْکَسْبَ: و هُوَ اَن يَکُونَ حاذِقاً بِعِلْمٍ مُؤَدّياً لِلْاَمانَةِ فيهِ، مُسْتَميلاً لِمَنِ اسْتَعْمَلَهُ هر اهل فني براي موفقيت در کسب و کار خود (که کارش بگيرد) به سه مطلب نيازمند است: تخصص و باهوشي در فن و حرفه مورد نظر. - امين باشد و در کار و مال مردم، امانت و درستي را حفظ کند. - با کارفرما و صاحب کار، خوش‌برخورد و خوش‌قلب باشد. بحارالانوار، ج75، ح235 امام صادق(عليه السلام) 32. مَنْ طَلَبَ التَّجارَةَ اِستَغْنَي عَنِ النّاسِ هرکس دنبال تجارت رود از مردم بي‌نياز مي‌شود. وسائل الشيعه، ج17، ص12 امام صادق(عليه السلام) 33. يا هِشامُ! اِنْ رَأَيت الصِّفَّينِ قَدِ الْتَقَيا فَلا تَدَعْ طَلَبَ الرِّزقِ في ذلکَ الْيوْمِ اگر در خط مقدم جبهه، درگيري شروع شد، باز هم کار کردن و طلب روزي را در آن روز ترک نکن. کافي، ج5، ص78 امام صادق(عليه السلام) 34. اَلکادُّ عَلََي عِيالِهِ کَالْمُجاهِدِ في سَبيلِ اللهِ کسي که خود را براي روزي خانواده‌اش به زحمت مي‌اندازد و کار مي‌‌کند مانند رزمنده‌است که در راه خدا مي‌جنگد. کافي، ج5، ص88 امام صادق (عليه السلام) 35. اوصِيكَ بتَقوي الله والوَرع والاِجتِهاد واعلَم أنّه لا يَنفَع اجتِهادٌ لا وَرع فيه تو را به تقواي الهي و پارسايي و كوشش سفارش مي‌كنم و بدان كه كوششي كه در آن پارسايي نباشد، سودي نمي‌دهد. کافي، ج 2 ص 76 امام صادق (عليه السلام) 36. لا تَكسِلُوا فِى طَلبِ مَعايِشَكُم فَإنَّ آبائَنا كَانُوا يَركَضُون فِيها و يُطلِبونَها در طلب روزى و نيازهاى زندگى تنبلى نكنيد، چرا كه پدران و نياكان ما به دنبال آن ميدويدند و آنرا طلب مى كردند. وسائل الشيعه، ج12، ص 38 امام صادق (عليه السلام) 37. لاتَكسل عَن مَعِيشَتك فَتَكون كَلّاً عَلى غَيركدر معاش دنيوى خود تنبلى مكن كه سربار ديگران باشى. فروع كافى، ج 5، ص 86 امام موسي کاظم (عليه السلام) 38. اِنَّ اللهَ عَزَّوَجَلَّ لَيبْغِضُ الْعَبْدَ النَوّامَ، اِنَّ اللهَ يبْغِضُ الْعَبْدَ الفارِغَ خداوند دشمن بنده اي است که زياد مي خوابد و بيکار است. وسائل الشيعه، ج 12، ص 38 امام رضا(عليه السلام) 39. الَّذي يطْلُبُ مِنْ فَضْلٍ يکُفُّ بِهِ عِيالَهُ اَعْظُمُ اَجْراً مِنَ الْمُجاهِدِ في سَبيلِ اللهِ کسي که دنبال روزي مي‌رود تا آبروي خود و خانواده‌اش را حفظ کند، اجر و پاداشش از رزمنده‌اي که در راه خدا جنگ مي‌کند بيشتر است (عرق کارگر معادل خون شهيد است.) وسائل الشيعه، ج17، ص67 40. ابو عمرو الشيباني: رأيت أبا عبدالله وبيده مسحاة وعليه إزار غليظ يعمل في حائط له والعرق يتصابّ عن ظهره فقلت: جعلت فداك أعطني أكفك فقال لي: إنّي احبّ أن يتأذّي الرجل بحرّ الشمس في طلب المعيشة ابو عمرو شيباني نقل مي کند: امام صادق (عليه السلام) را ديدم كه در دستش بيلي بود و ازاري ضخيم بر تن داشت و در بوستان خود كار مي كرد و عرق از پشت او سرازير بود. عرض كردم: فدايت شوم! اجازه بدهيد من به جاي شما كار كنم. فرمود: من دوست دارم كه مرد براي تأمين معيشت خود در گرماي آفتاب اذيّت شود.

نشانه هاي فرد عاقل

Thu, 10 Jun 2010 19:21:00 GMT

نشانه هاي فرد عاقل عاقلان و خردمندان گروهي هستند که همواره مورد مباهات و افتخار يک جامعه‌اند و افراد جامعه ايشان را در امور مختلف ملاک و محور قرار مي‌دهند. اين گروه افرادي هستند که در تصميم‌گيري‌هاي اساسي زندگي مسير درست را انتخاب مي‌کنند و از اين رو راهبر و الگوي ساير مردم نيز هستند. امّا آيا آنها نشانه‌هايي دارند تا بتوان آنها را از سايرين تميز داد و شناخت و از عقل و خرد آنها بهره‌گيري نمود؟ مي‌کوشيم در اين مقاله اين موضوع را مورد بررسي قرار دهيم: نشانه‌هاي عاقلان شايد فرهنگ‌هاي مختلف تعاريف و نشانه‌هاي متفاوتي را براي عاقل و خردمند تعريف نمايند. فرهنگ اسلامي ما برگرفته از قرآن و روايات معصومين نشانه‌هاي خاصي را براي اهل عقل و خردمندان معرفي مي‌نمايد که در صورت يافتن اين نشانه‌ها در کسي مي‌توان او را خردمند ناميد. از جمله نشانه‌هاي خردمندان و اهل عقل مي‌توان به ترجيح دادن زندگي آخرت بر زندگي دنيا در آنها اشاره کرد. اين امر ممکن است سبب تعجب و شگفتي گردد امّا در واقع با تأمل در فلسفه و چرايي اين موضوع معلوم مي‌شود ترجيح آخرت بر دنيا به راستي از نشانه‌هاي عاقلان است! خداوند متعال در سوره مبارکه انعام، آيه 32 مي‌فرمايد: «و ما الحيوةُ الدُّنيا إلاّ لعبٌ و لهوٌ و لَلدّارُ الآخرةُ خيرٌ للّذين يتَّقون أَفلا تعقلونَ»؛ زندگي دنيا جز بازيچه کودکانه و هوسراني بي خردان هيچ نيست و همانا سراي ديگر براي پرهيزگاران نيکوترست. آيا تعقل و انديشه در اين گفتار نمي‌کنيد؟! در اين آيه شريفه از نشانه تعقل و خرد آن است که زندگي پايدار و ماندگار آخرت بر زندگي گذران و فناپذير دنيوي ترجيح داده شود، زيرا انسان عاقل، پايداري و ماندگاري آخرت را بر فناي دنيا نمي‌فروشد و به قول يک ضرب‌المثل قديمي نقد را وِل نمي‌کند به نسيه بچسبد! عاقلان مي‌دانند که دنيا و نعمات آن از سلامتي و دوران نشاط جسماني گرفته تا مواهب و نعمات خدادادي همه و همه زوال پذيرند و روزگاري از دست مي‌روند. قرآن کريم در جاي ديگري آدميان را مورد توبيخ قرار مي‌دهد که خردمندانه با اين موضوع روبرو نمي‌شوند که: «وَ مَن نُعَمّره نُنکّسهُ في الخلق أفلا يعقلون»؛ و هر کس را عمر دراز داديم در پيري از خلقتش مي‌کاهيم آيا در اين امر تعقل نمي‌کنند؟! (يس/68) نشانه هاي خداوند در نظام هستي شاه کليد عاقلان از ديگر نشانه‌هايي که خردمندان را از ساير مردمان متمايز مي‌گرداند آن است که اين گروه با دقت نظر به اطراف خويش توجه دارند و علامت‌هاي تجربي را به خوبي مورد کنکاش قرار مي‌دهند و از دريچه آنها درس‌ها و عبرت‌هاي بزرگ را درمي‌يابند. خلقت آسمانها و زمين و رفت و آمد شب و روز و باران و سبزي و خرّمي زمين با آنها و نيز حيوانات و جانداران مختلف، باد و ابر و خلاصه همه نشانه‌هاي طبيعي در نظام خلقت الهي اموري هستند که خردمندان به سادگي از کنار آنها نمي‌گذرند. آنها حتي در قرار گرفتن کشتي بر روي آب دريا و فرو نرفتن در آنها و در نتيجه نفعي که مردمان از آن مي‌برند تأمل مي‌نمايند: «إنّ في خلق السموات و الأرض و اختلاف اللّيل و النّهار و الفلک الّتي تجري في البحر بما ينفعُ النّاسَ و ما أنزلَ الله مِنَ السَّماءِ مِن مّاءٍ فأحيا به الأرض بعدَ موتها و بثَّ فيها مِن کُلِّ دابَّةٍ و تصريفِ الرّياحِ و السّحابِ المُسَخَّرِ بين السّماء و الأرض لَاياتٍ لِقَومٍ يعقلون»؛ همانا در خلفت آسمانها و زمين و رفت و آمد شب و روز و کشتي‌ها که بر روي آب براي انتفاع خلق در حرکت است و باراني که خدا از بالا فرو فرستاد تا به آن آب زمين را بعد از مردن و نابود شدن گياه آن، زنده کرد و سبز و خرّم گردانيد و در برانگيختن انواع حيوانات در آن و در وزيدن بادها به هر طرف و در خلقت ابر که ميان زمين و آسمان به تسخير درآمده است در همه اين امور عالم براي عاقلان نشانه‌هاي آشکاري بر علم و قدرت آفريننده است. (بقره/164) در واقع کشف قوانين فيزيکي و شيميايي و توجه به عناصر زيست محيطي خود به تنهايي نشانه عقل و خرد نيست بلکه عاقل واقعي و خردمند حقيقي آن کسي است که از همه اين امور و نشانه‌ها که با نظم و حکمت وجود دارند، به علم و قدرت آفريدگاري حکيم و دانا ببرد. اين استدلال و برهان در علم کلام، برهان نظم ناميده مي‌شود و همان استدلالي است که همه ما در کتاب‌هاي ديني دوران ابتدايي با آن آشنا شده‌ايم که از روي نظم عالم مي‌توان پي به وجود ناظمي الهي برد. امّا اين که تا چه ميزان هنوز هم در زندگي روزمره خود با ديدن اين نظم‌هاي طبيعي پي به وجود آفريدگار حکيم مي‌بريم و به بيان ديگر در جريده عاقلان و خردمندان قرار مي‌گيريم خود معمّايي است مشکل که البته پاسخ آن را همه مي‌دانند!! «و ما الحيوةُ الدُّنيا إلاّ لعبٌ و لهوٌ و لَلدّارُ الآخرةُ خيرٌ للّذين يتَّقون أَفلا تعقلونَ»؛ زندگي دنيا جز بازيچه کودکانه و هوسراني بي خردان هيچ نيست و همانا سراي ديگر براي پرهيزگاران نيکوترست. آيا تعقل و انديشه در اين گفتار نمي‌کنيد؟! عبرت و پندگيري کار آدم عاقل! يکي ديگر از نشانه‌هاي آدم عاقل آن است که اهل عبرت‌گيري است و از حوادث روزگار پند مي‌گيرد. او همواره مي‌کوشد با راهنمايي خرد و عقل خويش خود را از مهلکه‌هايي که او را تباه مي‌کنند دور نمايد. فرجام هلاکت بار مخالفان و دشمنان خدا و پيامبران الهي عرصه‌ايي وسيع است که خردمند عاقل از آن درس مي‌گيرد و خود را از معرض آسيب دور مي‌گرداند. در آيات قرآن نيز بارها صاحبان خرد و عقل به سوي پند گرفتن از سرانجام مردمان پيش از خود فراخوانده شده‌اند: افلم يهد لهم کم أهلکنا قبلهم مِن القُرونِ يَمشونَ في مَساکِنهم إنّ في ذلک لاياتٍ لاُولِي النُهِي؛ آيا کفّار قريش از مشاهده حال طوايف بسياري از گذشتگان که ما همه را هلاک کرديم و اينان در منازل و عمارت‌هاي ايشان قدم مي‌زنند عبرت نگرفتند و هدايت نيافتند؟! آري خردمند نيستند وگرنه احوال گذشتگان براي خردمندان بسيار مايه عبرت و آيت هدايت است. (طه/128) خردمند پرهيزگار است! در فرهنگ اسلامي برخلاف تفکر رايج در غرب نشانه عقل و خرد آن است که انسان که انسان مطيع اوامر الهي باشد و پرهيزگاري پيشه کند! در حالي که شايد عابد و زاهد و متقّي بودن در بسياري ديگر از فرهنگها نشانه ساده لوحي و عدم عقل شمرده شود! از نظر قرآن و روايات اسلامي، آدم عاقل و انسان خردمند که به تعبير قرآني صاحب لُب (جمع: اَلباب) است تقواي الهي پيشه مي‌کند و اهل ايمان است و با هدايت پروردگار خويش به سر مي‌برد: ... فاتّقوا لله يا اولي الالباب الذين امنوا قد أنزل الله إليکم ذکراً؛ ... پس شما اي خردمنداني که ايمان آورده‌ايد از خدا بترسيد و راه اطاعت پيش گيريد که خدا براي هدايت شما قرآن را نازل کرد.(طلاق/10) کسي که قرآن را تصديق نکند عقل ندارد! در همين راستا از نظر قرآني کسي که قرآن را به عنوان کتاب که از جانب خداوند نازل شده است، تصديق نکند و آن را نپذيرد او اهل خرد و تعقل نيست! رمز اين مطلب در آن است که چنين کسي کتابي با اين عظمت را ساخته و پرداخته اذهان بشري تصور مي‌کند و اين خيال خام و باطلي است که جز از فکر و انديشه غيرعاقلانه سرچشمه نمي‌گيرد! «لقد انزلنا إليکم کتاباً فيه ذکرُکم افلا تعقلون»؛ همانا به سوي شما امّت کتابي که مايه عزت و شرافت شماست فرستاديم آيا در اين کتاب نمي‌انديشيد. (انبياء /10) بر اين اساس در فرهنگ اسلامي ما نشان‌هاي عقل و خرد بسيار متفاوت از نشانه‌هاي آن در نزد سايرين شمرده شده است و عاقلان جامعه که در تصميم‌گيري‌هاي مهم و سرنوشت‌ساز مرجع ساير مردمان هستند گروهي ويژه به تأييدات الهي‌اند. رادفر – کارشناس ارشد فلسفه ي اسلامي، گروه دين و انديشه تبيان فهرست منابع و مأخذ: 1- قرآن کريم 2- تفسير الميزان علامه ي طباطبايي 3- تفسير نمونه زير نظر آيت الله مکارم شيرازي 4- مجمع البحرين 5- مفردات القرآن راغب اصفهاني 6- عوامل رشد و زوال عقل – صائب مصطفوي 7- لسان العرب، ابن منظور، ج 9 8- تفسير نور – آقاي قرائتي

شيعه در جهنم نمي سوزد!

Thu, 10 Jun 2010 19:20:00 GMT

مرحوم ثقة الاسلام کليني در کتاب شريف" الروضة من الکافي" روايتي درربار از امام صادق عليه السلام نقل مي کند که مشروح آن چنين است: عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسَى عَنْ مُيَسِّرٍ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع فَقَالَ كَيْفَ أَصْحَابُكَ فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ لَنَحْنُ عِنْدَهُمْ أَشَرُّ مِنَ الْيَهُودِ وَ النَّصَارَى وَ الْمَجُوسِ وَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا قَالَ وَ كَانَ مُتَّكِئاً فَاسْتَوَى جَالِساً ثُمَّ قَالَ كَيْفَ قُلْتَ قُلْتُ وَ اللَّهِ لَنَحْنُ عِنْدَهُمْ أَشَرُّ مِنَ الْيَهُودِ وَ النَّصَارَى وَ الْمَجُوسِ وَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا فَقَالَ أَمَا وَ اللَّهِ لَا تَدْخُلُ النَّارَ مِنْكُمُ اثْنَانِ لَا وَ اللَّهِ وَ لَا وَاحِدٌ وَ اللَّهِ إِنَّكُمُ الَّذِينَ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ قالُوا ما لَنا لا نَرى رِجالًا كُنّا نَعُدُّهُمْ مِنَ الْأَشْرارِ أَتَّخَذْناهُمْ سِخْرِيًّا أَمْ زاغَتْ عَنْهُمُ الْأَبْصارُ إِنَّ ذلِكَ لَحَقٌّ تَخاصُمُ أَهْلِ النّارِ ثُمَّ قَالَ طَلَبُوكُمْ وَ اللَّهِ فِى النَّارِ فَمَا وَجَدُوا مِنْكُمْ أَحَداً ميسر گويد: بر امام صادق عليه السلام وارد شدم، فرمود: يارانت(شيعيان) چگونه اند؟ عرضه داشتم: فدايت شوم! ما نزد ايشان (اهل تسنن) از يهود، نصاري(ترسا)، گبر و مشرک بدتريم. راوي گويد: حضرتش (به مجرد شنيدن اين سخن) در حالي که تکيه کرده بود برخاست و نشست و فرمود: چه گفتي؟ گفتنم: بخدا سوگند ما شيعيان در نزد مخالفان از جهود و ترسا و گبر و مشركان بدتريم! فرمود: هان! به خداوند سوگند! که از شما دو تن، هرگز حتي يک نفر هم به جهنم نمي رود، بخدا شما همانهايى هستيد كه پروردگار در باره ايشان فرموده: وَقَالُوا مَا لَنَا لَا نَرَى رِجَالًا كُنَّا نَعُدُّهُمْ مِنَ الْأَشْرَارِ(ص/62) آنها مي‌گويند: «چرا مرداني را که ما از اشرار مي‌شمرديم (در اينجا، در آتش دوزخ) نمي‌بينيم؟! أَتَّخَذْنَاهُمْ سِخْرِيا أَمْ زَاغَتْ عَنْهُمُ الْأَبْصَارُ(ص/63) آيا ما آنان را به مسخره گرفتيم يا (به اندازه‌اي حقيرند که) چشمها آنها را نمي‌بيند؟! البته نبايد هر کسي را به صرف عنوان شيعه، مصداق اينگونه روايات به شمار آورد بلکه بايد حساب شيعيان از دوست داران اهل بيت عليهم السلام و نيز شيعيان شعاري جدا شود. توضيح بيشتر اينکه در روايتي از امام حسن عسکري به نقل از پيامبر گرامي اسلام‌؛ شيعيان و دوستداران حضرات معصومين(عليهم السلام) به چند دسته تقسيم شده‌اند، گروهي که گناهان آنها کم است در دنيا و يا هنگام مرگ با سختي‌هايي روبه رو مي‌شوند و تصفيه مي‌گردند؛ برخي نيز که گناهانشان سنگين‌تر است‌، کارشان به بعد از مرگ مي‌انجامد و در مراحل بعدي (برزخ و قيامت‌) تصفيه مي‌شوند، عده اي ديگر که گناهان سنگيني دارد کارشان به جهنم مي‌کشد. اينان به طبقه بالاي جهنم وارد شده و پس از تصفيه و پاک شدن بيرون آمده و به بهشت مي‌روند. به فرموده پيامبر(صلي الله عليه و آله وسلم) اينان "شيعه‌" نيستند، بلکه دوستداران و علاقه‌مندان اند. در ادامه حديث آمده است‌: شخصي از پيامبر(صلي الله عليه و آله وسلم) سؤال کرد: فلاني به ناموس همسايه‌اش نگاه مي‌کند و اگر براي او ممکن شود، از گناه ابايي ندارد. پيامبر(صلي الله عليه و آله وسلم) غضب کرده‌، فرمودند:او را نزد من بياوريد! شخص عرض کرد: او از شيعيان و معتقدان به شما و علي است و از دشمنان شما بري است‌! حضرت فرمود: اگر او از شيعيان ما است که اين دروغ است‌؛ شيعه ما کسي است که (علاوه بر پيروي در اعتقادات‌) در اعمال نيز از ما پيروي کند و آنچه که از او نقل کردي‌، جزو اعمال ما نيست‌.[(تفسير امام حسن عسکري‌(ع‌)، ص 306 ـ 307) ________________________________ الروضة من الکافي، کليني محمد بن يعقوب

آرشيو

Mon, 25 Jan 2010 16:07:00 GMT

براي ديدن مطالب ودانلودهاي بيشتر [آرشيو(28)]پيوندها و[عناوين آرشيوشده]براي مطالب مراجعه كنيد

لعنت بر کسي که ...

Mon, 25 Jan 2010 16:04:00 GMT

فلعن الله امة اسست اساس الظلم و الجور عليكم اهل البيت؛ پس خدا از رحمتش دور گرداند آن جماعتى را كه اساس ظلم و جور را بر شما اهل بيت تاسيس نمود.

"لعن" در لغت به معنى طرد و راندن و دور كردن از جانب خدا است، و دور شدن از مقام قرب و جوار رحمت خداوند است. و در ميان مردم به معناي دعاي نفرين است.

"امة" به معناي گروه و جماعت است.

"اساس" به معناي بنياد نهادن و پايه‎گذاري است .

"ظلم" يعني چيزي را در غير جاي خودش قرار دادن.

"جور" به معناي ستمگري و خارج شدن از راه است.(1)

لعن در قرآن کريم

خداوند در مواردي، گروه يا افرادي را ملعون خود قرار داده است، چنانکه مي‎فرمايد:

«ان الذين يوذون الله و رسوله لعنهم الله في الدنيا و الاخرة»(2)؛ کساني که خدا و رسولش را اذيت مي‎کنند مورد لعنت خداوند در دنيا و آخرت هستند.

دهها آيه ديگر نيز وجود دارد که در آنها افراد يا گروهي مورد لعن قرار گرفته‎اند؛ البته آيات نشانگر اين هستند که لعن مختص کافران نيست، بلکه هر معصيت‎کاري ولو مسلمان به تناسب گناهش از رحمت خداوند دور مي‎شود؛ و ما در اينجا به اين يک آيه اکتفا نموديم.

کساني که مورد لعن پيامبر اکرم(صلي الله عليه و اله) هستند؟

در رواياتي از نبي مکرم اسلام شش گروه هستند که مستحق لعن شدن هستند:

1- کساني که در کتاب خدا دست برده و چيزي بر آن بيفزايند.

2- افرادي که قضا و قدر خدا را تکذيب کنند.

3- آنان که از روي قدرت شخصي و روحيه استبدادي، بر مردم حکومت کنند و افراد نالايق و پست را عزت بخشند و نااهلان را تکريم نمايند و محترمين را خوار و خفيف کنند.

4- کساني که محرمات خداوند را حلال و آنها را مباح مي‎شمارند.

5- آنان که به عترت من توجه نکنند و حرمت آنها را از بين ببرند.

6- افرادي که سنت مرا ترک کنند و به آن عمل ننمايند.(3)

با تامل بر اين روايات در مي‎يابيم که تمام کساني که در اين زيارت مورد لعن قرار گرفته‎اند از مستحقين واقعي لعن هستند.

سخت‎ترين ظلمى كه بر اهل بيت پيامبر(صلي الله عليه و آله)، بلكه بر همه اهل عالم تا روز قيامت شد دو ظلم بود: يكى مانع شدن از نوشتن وصيت پيامبر اکرم در آخرين ساعت عمر خود، و ديگري موضوع جمع شدن در سقيفه و گرفتن حق آل محمد .

موسسين بنياد ظلم

اما در مورد وصيت پيغمبر(صلي الله عليه و آله)، محمد بن عبدالكريم شهرستانى كه از بزرگان علماي اهل تسنن است در كتاب معروف خود "ملل و نحل" گويد: اولين اختلاف بزرگى كه در اسلام واقع شد همان است كه محمد بن اسماعيل بخارى به اسناد خود از عبدالله بن عباس نقل نمود كه وقتي پيامبر اکرم ساعات آخر خود را مي‎گذراند، فرمود: "ايتونى بدوات و قرطاس اكتب لكم كتابا لا تضلوا بعدى؛ دوات و كاغذى بياوريد تا براى شما چيزي بنويسم كه بعد از من گمراه نشويد." عمر گفت درد بر او غلبه كرده، حسبنا کتاب الله؛ كتاب خدا ما را بس است و احتياجى به نوشته آن حضرت نيست .

اگر مي‎گذاشتند پيامبر مطلبي را بنويسد پس از رحلت آن حضرت اين همه اختلاف در بين مردم به وجود نمي‎آمد و سقيفه‎اى درست نمي‎شد و حق آل محمد از بين نمي‎رفت .

دومين ظلمى كه بر آل محمد(صلي الله عليه و آله)، بلكه بر همه اهل عالم تا روز قيامت شد موضوع جمع شدن در سقيفه ساعده و گرفتن حق اهل بيت بود.

موسسين ظلم و ستم بر اهل بيت پيامبر اکرم(صلي الله عليه و آله) همان افراد سقيفه هستند که با پشت پا زدن به تمام سفارشات پيامبر، در زماني که هنوز پيکر مطهر پيامبرشان را دفن نکرده بودند، دست به بزرگترين خيانت اسلام زدند، که براي هميشه تا روز قيامت، آثار اين ننگ، دامن بنيانگزاران آنها را فرا گرفته است.

اينان بنيانگزاران ظلم بر اهل بيت(عليهم‎السلام) معرفي شده‎اند، ايشان مسير تاريخ بشريت را تغيير دادند، چون اگر مي‎گذاشتند رهبري مردم بر اساس خواسته خداوند و رسولش به دست حضرت علي(عليه‎السلام) بيافتد، اسلام به بيراهه نمي‎رفت، تا جايي که فرزند عزيز رسول خدا با بدترين وضع به شهادت برسد.

از سقيفه تا کربلا

داستان سقيفه شش بار در اين زيارت شريف با الفاظ گوناگون حکايت شده است که واقعه "غصب خلافت" در زمان اجراي غسل رسول الله صورت گرفته و حادثه عاشورا پنجاه سال پس از آن به وقوع پيوسته است، پس اولين خيانت پس از پيامبر ارتباط مستقيم با جريان کربلا دارد.

سقيفه محل انعقاد نطفه شوم "غصب خلافت" است که خلافت يزيد ادامه همان غصب است. وقتي نزديکترين ياران پيامبر حق زعامت مسلمين را از امام علي(عليه‎السلام) گرفتند و به او ظلم کردند چه انتظاري مي‎توان داشت که خائني از بني اميه که دشمني ديرينه با خاندان رسول خدا داشته تحت لواي اسلام، دست به ظلم و ستم بر اهل بيت پيامبر(عليهم‎السلام) نزند.

از سقيفه تا کربلا مسيري است که مردم را به دنياپرستي و قدرت‎طلبي سوق داده تا به منزل شقاوت برسانند.

از سقيفه راهي پديدار شد که در آن ظلم و ستم و حق‎کشي باب شد و قرباني کردن حقيقت نتيجه آن بود.

چرا موسسين ظلم مستحق لعن‎اند

پس عاملين اصلي ظلم بر اهل بيت(عليهم‎السلام) از انصار و مهاجر بر اساس حکم قرآن کريم مورد لعن خداوند قرار دارند، چنانکه مي‎فرمايد: "ان الذين يوذون الله و رسوله لعنهم الله في الدنيا و الاخرة؛ کساني که خدا و رسولش را اذيت مي‎کنند مورد لعنت خداوند در دنيا و آخرت هستند."

همچنين بر طبق روايات بيان شده از رسول اکرم تارکين سنت آن حضرت و اذيت کنندگان عترت و بدعت‎گزاران در دين مورد لعن رسول خدا و ملائکه قرار دارند.

آزار حضرت على(عليه‎السلام)

در صحيح بخارى و مسند احمد بن حنبل و ساير منابع اهل تسنن و از منابع شيعه؛ تفسير مجمع البيان و منهج الصادقين روايت مي‎شود كه اميرالمؤمنين(عليه‎السلام) موى مبارك خود را به دست گرفت فرمود: رسول خدا موى خود را به دست مبارك خود گرفته فرمود: اى على هر كس به مويى از موهاى تو ايذاء رساند، به من ايذا رسانيده و هر كس به من ايذاء رساند به خدا ايذاء رسانيده است.

از اين حديث به خوبى استفاده مي‎شود كه آزار مولا اميرالمؤمنين(عليه‎السلام) آزار رسول خدا و آزار ايشان، آزار به خدا است .

اين روايت در شيعه و سنى متواتر است كه پيامبر اکرم(صلي الله عليه و آله) فرمود:

انا و على من نور واحد، يا "على دمك من دمى و لحمك من لحمى و من ابغضك و ابغضنى ابغض الله." و همچنين از آيه مباركه مباهله معلوم مي‎گردد كه نفس على نفس پيغمبر است پس چون مطابق آيه مباهله پيغمبر و على نفس واحد شدند؛ اذيت هر كدام اذيت ديگريست و اذيت آن دو اذيت خداست و كسى كه خدا را اذيت كند مطابق آيه صريح قرآن "لعنهم الله فى الدنيا و الاخرة"، مستوجب لعن خدا واقع خواهد شد.

اذيت حضرت فاطمه(سلام الله عليها)

روايات زيادى از پيغمبر اکرم رسيده و شيعه و سنى نقل كرده‎اند كه هر كس حضرت فاطمه (عليهاالسلام) را اذيت كند پيغمبر را اذيت كرده و هر كس پيغمبر را اذيت كند خدا را اذيت كرده است. از جمله روايتي از امام احمد در مسند و شيخ سليمان در ينابيع المودة نقل كرده‎اند كه پيغمبر(صلي الله عليه و آله) فرمود: "فاطمة بضعة منى و هى نور عينى و ثمرة فؤادى و روحى التى بين حبنى من اذاها فقد آذانى و من اذانى فقد آذى الله و من اغضبها فقد اغضبنى يوذينى ما آذاها "؛ فاطمه پاره ي تن من و ميوه ي دل من و نور چشم من است و روحي است بين دو پهلوى من . كسي كه فاطمه را اذيت كند مرا اذيت نموده و كسي كه مرا اذيت نمايد خدا را اذيت نموده و كسي كه فاطمه را به غضب درآورد مرا به غضب درآورده، اذيت مي‎كند مرا كسى كه او را اذيت نمايد.

اينان بنيانگذاران ظلم بر اهل بيت(عليهم‎السلام) معرفي شده‎اند، ايشان مسير تاريخ بشريت را تغيير دادند، چون اگر مي‎گذاشتند رهبري مردم بر اساس خواسته خداوند و رسولش به دست حضرت علي(عليه‎السلام) بيافتد، اسلام به بيراهه نمي‎رفت، تا جايي که فرزند عزيز رسول خدا با بدترين وضع به شهادت برسد.

بخارى و مسلم كه دو عالم و محدث بزرگ عامه مي‎باشند در صيحيحين خود نوشته‎اند: حضرت فاطمه (عليهاالسلام) در حال خشم و غضب دنيا را ترك نمود و بر او(خليفه اول و دوم) غضبناك ماند و با او حرف نزد تا وفات. آنگاه اميرالمؤمنين على(عليه‎السلام) بر او نماز گزارد و شبانه دفنش نمود و اجازه نداد كه خليفه ي اول و دوم بر پيکر مطهرش حاضر شوند و بر جنازه بى بى نماز بخوانند.(4)

و نيز عبدالله مسلم بن قتيبه دينورى نقل مي‎كند كه فاطمه(سلام الله عليها) در بستر بيمارى به خليفه اول و دوم فرمود: خدا و ملائكه را شاهد مي‎گيرم كه شما دو نفر رضايت مرا بدست نياورديد. اگر پيغمبر را ملاقات كنم شكايت شما را خواهم كرد.(5)

پي‎نوشت‎ها:

1- مفردات .

2- (احزاب ، 57)

3- کنزالعمال، ج 38، ص 44 / بحارالانوار، ج 75، ص 339 .

4- کتاب کتاب شرح زيارت عاشورا، اثر حضرت آية الله حاج سيداحمد ميرخاني

5- الامامة والسياسة، دينوري، ص 11 .

کتاب شرح زيارت عاشورا، اثر حضرت آية الله حاج سيداحمد ميرخاني